Naukowcy rozwiązali tajemnicę serca na Plutonie
Charakterystyczny wzór przypominający serce na powierzchni Plutona, zwany Tombaugh Regio, prawdopodobnie powstał w wyniku kolizji tej karłowatej planety z innym obiektem kosmicznym, gdy Pluton był dużo młodszy. Nietypowe cechy tej kolizji tłumaczą zarówno kształt, jak i pozornie nielogiczne umiejscowienie tej struktury.
Na obrzeżach Układu Słonecznego, Pluton skrywa liczne zagadki, w tym jedną z najbardziej fascynujących — charakterystyczne „serce” na swojej powierzchni. Naukowcy z Uniwersytetu Berneńskiego i Uniwersytetu w Arizonie zbadali dokładniej tę formację. W wyniku badań opublikowanych w „Nature Astronomy”, stwierdzili, że zachodnia część serca, znana jako Sputnik Planitia, przypomina nietypowy krater uderzeniowy, będący nieco obniżony względem reszty powierzchni Plutona.
Udało się to zasymulować poprzez modelowanie zderzeń z hipotetycznym ciałem o średnicy około 640 kilometrów, które uderzyło w Plutona pod niewielkim kątem i z relatywnie niską prędkością, co mogło skutkować wydłużonym kształtem Sputnik Planitia. To olbrzymie zderzenie miało miejsce bardzo wcześnie w historii tej planety karłowatej.
Mimo ciepła wytworzonego podczas uderzenia, chłodne jądro Plutona sprawiło, że jego skały nie stopiły się, a rdzeń uderzającego ciała nie zanurkował głęboko, tylko pozostał na powierzchni jako charakterystyczna plama — wyjaśnia Harry Ballantyne z Uniwersytetu Berneńskiego, główny autor badania.
Niepotrzebny ocean?
To badanie rzuca nowe światło na wewnętrzną strukturę Plutona. Zgodnie z zasadami fizyki, duża depresja, jaką jest Sputnik Planitia, powinna z czasem przesuwać się ku biegunowi, a nie pozostać blisko równika ze względu na jej lekką konstrukcję i niską masę w porównaniu z otoczeniem. Wcześniej próbowano wyjaśnić to zjawisko obecnością podpowierzchniowego oceanu ciekłej wody, który mógłby podtrzymywać „serce” w jego pozycji. Nowe odkrycia sugerują jednak alternatywę — dodatkowa masa z płasko rozłożonego na jądrze impaktora może blokować jego migrację.
— Poznaliśmy zupełnie nowe możliwości ewolucji Plutona, które mogą mieć zastosowanie również do innych obiektów Pasa Kuipera — powiedziała Adeene Denton z Uniwersytetu w Arizonie, która jest współautorką artykułu.
